Padel is inmiddels geen niche meer. Uit onderzoek van de KNLTB en EY blijkt dat in 2025 zo'n 876.000 Nederlanders minstens één keer padel speelden. Ruim 424.000 van hen doen dat maandelijks. Het totale aantal banen steeg naar 3.523, verdeeld over 780 locaties, gemiddeld 4,5 banen per locatie.
Die schaal is nieuw. Vijf jaar geleden was padel nog een sport met een handvol locaties en een overwegend mannelijk, stedelijk publiek. Nu is het een brede volkssport aan het worden, met spelers van alle leeftijden en niveaus.
Wie zijn die spelers?
Het onderzoek maakt een interessant onderscheid in spelersgedrag. Ongeveer 60 procent van de padelspelers speelt minder dan vijf keer per jaar. Ze pakken occasioneel een racket op, maar zijn geen structurele clubleden. De andere 40 procent speelt regelmatig en heeft een duidelijk competitieve of sociale behoefte.
Binnen die laatste groep is de wedstrijdsport hard gegroeid. In drie jaar tijd is het aantal wedstrijdspelers bijna verdrievoudigd naar 91.196. Dat zijn spelers die actief deelnemen aan competities, ranglijsten bijhouden en serieus bezig zijn met hun niveau. Er waren in 2025 meer dan 18.000 competitieteams actief.
Wat dit betekent voor clubs
Die twee groepen vragen om een ander aanbod. De occasionele speler wil laagdrempelig kunnen boeken, meedoen aan een losse sessie of een informeel toernooi. De vaste speler wil weten hoe hij ervoor staat, wie hij kan uitdagen, en hoe zijn niveau zich ontwikkelt.
Clubs die beide groepen willen bedienen, merken dat ze eigenlijk twee dingen tegelijk moeten organiseren. Een open, toegankelijke instap voor nieuwe en incidentele spelers, én een gestructureerde competitielaag voor wie meer wil. Die combinatie is de uitdaging, niet de groei op zichzelf.
Toernooien als graadmeter
Het aantal georganiseerde padeltoernooien steeg in 2025 naar 1.042, een groei van 35 procent. Bijna 68.000 spelers namen aan minstens één toernooi deel, ook dat ruim 24 procent meer dan een jaar eerder. Toernooien zijn daarmee geen randverschijnsel meer, maar een structureel onderdeel van het padelaanbod.
Wat opvalt, is dat de groei in toernooien harder gaat dan de groei in banen. Er zijn niet zoveel meer banen bijgekomen, maar er wordt wel veel meer georganiseerd. Dat betekent dat de organisatielast per baan en per vrijwilliger toeneemt. Clubs die daarin niet meeschalen, merken dat hun vrijwilligers vastlopen.
De organisatie als knelpunt
De cijfers laten ook zien waar de sport als geheel heen beweegt. Meer spelers met een competitieve houding, meer toernooien, meer verwachtingen rondom communicatie en transparantie. Dat vraagt iets van clubs dat verder gaat dan banen en tennisballen.
Het vraagt om een manier van organiseren die meegroeit. Een laddercompetitie die spelers zelf kunnen volgen. Een toernooisysteem dat de indeling en standen automatisch bijhoudt. En werken zonder spreadsheets zodra de aantallen het handmatige bijhouden voorbij zijn.
De sport heeft de kritische massa bereikt. De volgende stap is de infrastructuur er bij laten passen.
